< Προηγομενη

Χριστιανισμς και Να Εποχ

 


του

George Catlin

*********


Απ τις πλον δημοφιλες κοινοτοπες στη χρα μας, η σχση αντιπαλτητας και αλληλοεξαρεσης του Χριστιανισμο με το ρεμα της Νας Εποχς ζητ μια καινοργια θερηση.  Η θρησκευτικ νταση ( ο επιστημονικς πατερναλισμς) που χαρακτηρζει συχν τη διαπραγμτευση του θματος αποτρπει μια νηφλια και αντικειμενικ προσγγιση του φαινομνου της Νας Εποχς.  Μια ττοια θερηση εναι χι μνο χρσιμη αλλ και αναγκαα για την περοδο πλανητικς αυτοσυνειδησας στην οποα εισερχμαστε.  Χρνιος μελετητς των δο συστημτων σκψης, ηθικς, και πρακτικς, ο Δρ. Ψυχολογας George Catlin προσφρει μια συγκριτικ θερηση που αποκαλπτει θεμελιακς ομοιτητες αλλ και ευκρινες διαφορς μεταξ τους.
Ο George Catlin, Ph.D. χει διδξει Ψυχολογα στο Amherst College και στο Carthage College.  Εναι συγγραφας επιστημονικν ρθρων και, πρσφατα, του βιβλου the way to happiness (2004).  Γαλουχθηκε σε Χριστιανικ περιβλλον κι χει επ μακρν μελετσει τις διδασκαλες της Νας Εποχς.

Ilias Chrissochoidis, Ph.D. (Stanford University)

Στη διρκεια της αινιας αναζτησης του ανθρπου για την κατανηση του εαυτο του και της σχσης του με τον κσμο εναι αναπφευκτο και συνμα επιθυμητ, να αναδονται καινοργιες πτυχς στον ιστ καθιερωμνων σχολν σκψης. Γνωρζουμε απ την Ιστορα, τι ο Βουδδισμς ξεπδησε εν μσω του Ινδουστικο πολιτισμο• ο δε Χριστιανισμς αναπτχθηκε μσα σε να Ρωμακ και Ιουδακ περιβλλον. Και στις μρες μας, η επονομαζμενη κνηση της Νας Εποχς διαμορφνεται στους κλπους μιας κατεξοχν Ιουδαιο-Χριστιανικς κοινωνας. χει μλιστα αρχσει να διαφοροποιεται αποκτντας διακριτς σημασες κατ τομο. πως μως, συμβανει και με τις καθιερωμνες θρησκεες του καιρο μας, η κνηση της Νας Εποχς εδρζεται σε ναν αναγνωρσιμο πυρνα βασικν διδασκαλιν. Οι διδασκαλες αυτς, μαζ με τις καριες διδαχς του Χριστιανισμο, αποτελον τη βση για το παρν δοκμιο.
Δεδομνου τι γενικ, η κνηση της Νας Εποχς εναι λιγτερο κατανοητ απ ,τι ο Χριστιανισμς, θα δοθε σχετικ περισστερη μφαση στην επεξγησ της. Τοτη η μφαση ωστσο, σε καμμα περπτωση δεν πρπει να ληφθε ως μεροληψα. Ο συγγραφας τρφει βαθ σεβασμ για τις βασικς διδασκαλες αμφτερων των συστημτων σκψης. Ευκρινστερη κατανησ τους εναι ο μοναδικς σκοπς του παρντος ρθρου.
Απαρχς
Απ πο πηγζουν οι κεντρικς ιδες και τα ιδανικ του Χριστιανισμο και της Νας Εποχς; Η πιο εκολη απντηση και για τα δο θα μποροσε να εναι: γραπτ κεμενα. Ο Χριστιανισμς βασζεται στα Ευαγγλια—στην Καιν Διαθκη πιο συγκεκριμνα. Οπωσδποτε, τα καρια στοιχεα της Καινς Διαθκης εναι οι αναφορς στη ζω του Ιησο, που περιχονται στα Ευαγγλια των Ματθαου, Μρκου, Λουκ και Ιωννη, αλλ και στις επιστολς του Αποστλου Παλου, στη βση των οποων η Εκκλησα εν πολλος δημιουργθηκε. Η πριμη εκκλησα επσης, εγκολπθηκε την Ιουδακ Ββλο, η οποα γινε γνωστ ως Παλαι Διαθκη. Σ’ αυτ το κεμενο βασζεται κατ πολ η χριστιανικ σκψη σχετικ με τη φση του ανθρπου και την καταβολ του κακο.
Πηγς
Η Καιν Διαθκη αποτελε να σχετικ βραχ κεμενο, που χει υποβληθε σε ερμηνευτικ επεξεργασα εδ και χιλιδες χρνια. Απ αυτ τη διαδικασα προκυψε ο τερστιος αριθμς (22,000 κατ ναν υπολογισμ) των Χριστιανικν εκκλησιν, σεκτν και αιρσεων στις μρες μας. Παρ' λο που οι διαφορς μεταξ των ομδων αυτν εναι σημαντικς, το παρν ρθρο δεν μπορε φυσικ να διαπραγματευτε την Χριστιανικ σκψη σε λο της το ερος.  Θα επικεντρωθε μλλον, σε κποιες βασικς διδαχς του Χριστιανισμο, χωρς να παραγνωρζει, τι πολλς απ αυτς δεν σχετζονται μεσα με ,τι ξρουμε για τη ζω και τη διδασκαλα του Ιησο.
Σε αντθεση με τον Χριστιανισμ, η Να Εποχ βασζεται σε εκτενστατα κεμενα, που δεν χουν ακμη υποβληθε σε σημαντικ ερμηνευτικ επεξεργασα. Η Ελνα Πετρβνα Μπλαβτσκυ εισγαγε στη Δση τις κεντρικς ιδες της Νας Εποχς στις 1,500 σελδες της Μυστικς Δοξασας, που δημοσιετηκε το 1888. Η δια γραμμ σκψης αναπτχθηκε περαιτρω στους 24 τμους των διδασκαλιν της Αλκης Α. Μπλυ, που γρφτηκαν μεταξ 1919 και 1949. Τα δο αυτ ργα μαζ συνιστον την πηγ των διδασκαλιν της Νας Εποχς.


Διδσκαλοι της Σοφας
Οτε η Μπιλυ, οτε η Μπλαβτσκυ ισχυρστηκαν ποτ, τι οι ιδες στα βιβλα τους προρχονται απ τις διες. Αντιθτως, και οι δο αναφρονται σε εκτενες επαφς που εχαν με κποιους τλειους πεφωτισμνους Διδασκλους της Σοφας—τομα που η διασθηση, αγπη, γνση και ικαντητς τους λγεται τι υπερβανουν κατ πολ ακμα κι εκενες των πλον χαρισματικν μελν της ανθρωπτητας [Πολλο λλοι χουν καταγρψει επικοινωνες με τους Διδασκλους της Σοφας.  Σε αρκετς περιπτσεις οι περιγραφς τους συμππτουν μ’ αυτς της Μπλαβτσκυ και της Μπλυ, εν σε λλες φανεται ν’ αποτελον μλλον αποκημα φαντασας]. Η Μπλαβτσκυ φρεται να χει μελετσει με τους Διδασκλους σε μια σειρ ταξιδιν της στην πω Ανατολ, η δε Μπλυ εχε συχνς επαφς μ’ ναν απ αυτος, ο οποος υπαγρευσε τα περισστερα απ τα βιβλα που φρουν τ’ νομ της.
Η παρξη ττοιων Διδασκλων αποτελε σως, τη βασικτερη απ τις δοξασες της Νας Εποχς. Και πως θ’ αναφερθε παρακτω, η αναγνριση της παρουσας τους ως συνδετικο κρκου μεταξ της ανθρωπτητας και του Θεο συνιστ τον κεντρικ ξονα της σκψης της. Υπ αυτ τη θερηση, η Να Εποχ φανεται να παρουσιζει κοιν στοιχεα με τον Χριστιανισμ. Θεμλιο της Εκκλησας αποτελε επσης, η αναγνριση του Ιησο και της διαμεσολαβητικς σχσης του με το Θε και την ανθρωπτητα. Αλλ πως ακριβς ο μσος Χριστιανς δεν χει μεση φυσικ εμπειρα του Ιησο, τσι και ο υποστηρικτς της Νας Εποχς δεν χει μεση φυσικ εμπειρα των Διδασκλων της Σοφας. Και οι δο βασζονται σε αναφορς αξιπιστων τρτων, οι οποες εμπνουν και διαπλθουν τις προσωπικς τους αντιλψεις για τον κσμο και τη φση της ζως.

Κεντρικς Διδασκαλες
Δο καριες ιδες διαποτζουν τον Χριστιανισμ: δικαιοσνη και αγπη.  Η Χριστιανικ μφαση στη δικαιοσνη συνδεται κυρως με τη Δυτικ (Καθολικ) Εκκλησα και θα περιγραφε παρακτω στη συζτηση περ σωτηρας.  Η ιδα που θα εξεταστε εδ εναι αυτ της αγπης, που κατχει κεντρικ θση στην παρδοση της Ανατολικς Ορθδοξης Εκκλησας, καθς αποτελε μια καλ αφετηρα για τη σγκριση των δο συστημτων.  Ιδιατερα στο πλασιο των πριμων Ανατολικν Εκκλησιν, ο Θες κατανοεται ως ευπρσιτος και εμπεριχων.  Η αμαρτα γι’ αυτς δεν ταν τσο πολ ζτημα παραβασης ενς δικανικο κδικα σο απλειας τατισης με την εσωτερικ φση μας, τη δημιουργημνη κατ’ εικνα Θεο. Στην τλεια σχση του με το Θε, ο Ιησος αναγνωρζεται απ λους τους Χριστιανος ως η τλεια ενσρκωση της αγπης. Οι πιο σημαντικς εντολς του στην ανθρωπτητα ταν αγπη προς τον Θε και τον πλησον.

Ρωμαλα Αγπη
Η αγπη που ο Ιησος επδειξε, ταν μπρακτη και γενναα. Θερπευσε τους αρρστους, εμψχωσε τους αδνατους και δε λογριασε ποτ το προσωπικ κστος στην παρουσαση των διδασκαλιν του. Μολνοτι σγουρα αυτο που τον πλαισωναν, υπρξαν κποτε αποπροσανατολισμνοι και απογοητευμνοι απ τη συμπεριφορ του, απ τη δικ μας μακριν οπτικ γωνα η αδιλειπτη αγπη του εναι καταφανς.
Η δια αυτ ιδα της μπρακτης αγπης βρσκεται επσης, στην καρδι των διδασκαλιν της Νας Εποχς, πως κωδικοποιονται απ την Μπλαβτσκυ και την Μπιλυ. Ο Θιβετανς Διδσκαλος, τις ιδες του οποου κατγραψε η τελευταα, επανειλλημνως βεβαωσε τι η μνη πραγματικ αμαρτα εναι η ασθηση της χωριστικτητας—η λλειψη αγπης—μεταξ ανθρπων και μεταξ του ανθρπου και του Θεο. Στην τελευταα του επιστολ προς μα ομδα σπουδαστν, με τους οποους εχε συνεργαστε στεν για πολλ χρνια, συνψισε το κεντρικ θμα της διδασκαλας του αλλ και των καθηκντων τους. Οι κατακλεδες παργραφοι απ την επιστολ αυτ παραθτονται εδ εκτενς, καθς συμπυκννουν το πνεμα και τη φιλοσοφα της Νας Εποχς.

ττα του Ολοκληρωτισμο
«Ο μπρακτος σκοπς που πρπει να διατηρον πντοτε στο μυαλ και την καρδι τους λοι σοι αγαπον τους συνανθρπους τους και υπηρετον την Πνευματικ Ιεραρχα [«Πνευματικ Ιεραρχα» εναι μια λλη ονομασα για τους Διδασκλους της Σοφας, μια ομδα τελεων πεφωτισμνων ατμων που λγεται τι κατοικον σε απμακρες ερμους και βουνοστοιχες του κσμου. Οι υπρχουσες περιγραφς τους φρουν να εργζονται κυρως εσωτερικ—καθοδηγντας και επιβλποντας την ανθρπινη εξλιξη, και με το να διοχετεουν ιδες και ενργεια στον κσμο μσω μιας απκρυφης επιστμης, την οποα χουν κατακτσει στη διρκεια των αινων], εναι η ττα του ολοκληρωτισμο. Δεν αναφρομαι απλς στην ττα του κομμουνισμο, αλλ στην ττα αυτς της διας της σκοτεινς μεθδευσης που οδηγε στην επιβολ ιδεν και η οποα ως μθοδος μπορε να χρησιμοποιεται απ διαφορετικ θνη και εκκλησες οπουδποτε, πως ακριβς απ την Σοβιετικ νωση. Αυτ εναι που αποκαλομε ολοκληρωτισμ. Θα σας ζητοσα να διατηρσετε ξεκθαρα αυτ τη δικριση στο μυαλ σας. Ο μπρακτος σκοπς σας εναι η ττα λων σων παραβιζουν την ελεθερη βοληση και τα οποα διατηρον την ανθρωπτητα σε γνοια. Αφορ εξσου κθε καθιερωμνο σστημα σκψης, Καθολικ Προτεσταντικ—το οποο επιβλλει τις ιδες και τη θλησ του πνω στους υποστηρικτς του. Ο ολοκληρωτισμς συνιστ τη βση του κακο σμερα και συναντται σε λα τα συστματα διακυβρνησης και εκπαδευσης, συναντται εξσου στο σπτι και την κοινωνα. Δεν αναφρομαι εδ στους νμους που καθιστον δυνατς και πνω σε ορθ βση τις ομαδικς σχσεις. Ττοιοι νμοι εναι απαρατητοι για την κοινοτικ και την εθνικ ευλειτουργα και δεν εναι απ τη φση τους ολοκληρωτικο. Αναφρομαι μλλον, στην επιβολ της θλησης των λγων πνω στη συνολικ μζα των ανθρπων. Η ττα αυτς της ανεπιθμητης τσης οπουδποτε κι αν βρσκεται, αποτελε τον συγκεκριμνο πρακτικ σας σκοπ.

«Ο πνευματικς σας σκοπς εναι η καθιρωση της βασιλεας του Θεο. να απ τα πρτα βματα προς αυτ την κατεθυνση εναι η προετοιμασα των ανθρπων για την αποδοχ της επικεμενης επανεμφνισης του Χριστο. Πρπει να πετε στους ανθρπους οπουδποτε, τι οι Διδσκαλοι και οι μαθητς τους εργζονται δραστρια για να φρουν τξη απ το χος. Πρπει να τους πετε τι υπρχει Θεκ Σχδιο και τι τποτα δεν μπορε να σταματσει την πραγματοποηση αυτο του Σχεδου. Πρπει να πετε στους ανθρπους, τι η Πνευματικ Ιεραρχα υπρχει και τι χει υπρξει για χιλιδες χρνια και αποτελε την κφραση της συμπυκνωμνης σοφας των αινων. Πνω απ’ λα, πρπει να τους πετε τι ο Θες εναι αγπη, τι η Ιεραρχα εναι αγπη και τι ο Χριστς επιστρφει απ αγπη για τον νθρωπο».

Αλκη Α. Μπιλυ, Η Εξωτερκευση της Πνευματικς Ιεραρχας (New York: Lucis Publishing Company), σσ. 700-701.
Πολλ σημεα στο ανωτρω απσπασμα—δηλωμνα υπονοομενα—χρειζονται περαιτρω εξγηση. Πρτον, η αγπη εναι το κεντρικ θμα της Νας Εποχς, πως ακριβς και στο μνυμα του Χριστιανισμο. Αγπη εναι η φση του Θεο και της Ιεραρχας. Αγπη εναι η σχση του Χριστο με την ανθρωπτητα και αγπη εναι η δναμη που ο Θιβετανς ελπζει να γνει το κνητρο για τους μαθητς του. Επσης, πως και με τη Χριστιανικ θερηση του Ιησο, ο Θιβετανς μιλ για μια δυναμικ αγπη, που παρωθε σε πρξη. Επειδ αγαπον, τα μλη της Πνευματικς Ιεραρχας χουν πντοτε εργαστε, πως και η ανθρωπτητα πρπει να εργαστε. Μια παθητικ, αναποτελεσματικ αγπη δεν εναι σε καμμα περπτωση το ιδανικ της Νας Εποχς. Ο Θιβετανς γρφει κπου αλλο, τι «ανκει κανες στο ργο που πρπει να γνει». Πργματι, τα τελευταα του δημοσιευμνα λγια προς την ομδα μαθητν γρω απ την Αλκη Μπλυ ταν «εργαστετε, αδελφο μου».
Ποιο εναι το ργο που πρπει να γνει; Το απσπασμα δεν μποροσε να εναι πιο ξεκθαρο εδ. Η Να Εποχ αναγνωρζει απολτως να θεκ παρν στο κντρο κθε ανθρπινης παρξης. Το τομο πρπει να χει τη δυναττητα να ανακαλψει και να εκφρσει αυτ το παρν. Κθε σστημα που παραβιζει την ελεθερη βοληση του ανθρπου με την επιβολ σχημτων σκψης και συμπεριφορς, αντιμετωπζεται ως ολοκληρωτικ και επομνως χρειζεται ν’ αντικαταστηθε.
Ελευθερα και Υπευθυντητα
Αξζει να σημεισουμε εδ, τι ο Θιβετανς δεν εξαιρε οτε τις δικς του ιδες απ αυτν την προτροπ. λα του τα βιβλα αρχζουν με μια δλωση, που προκαλε τον αναγνστη να διακρνει την αξα τους. «Τα βιβλα που χω γρψει μπορε χι να εναι ορθ, αληθ και χρσιμα. Σ’ εσς επαφεται να εξακριβσετε την αλθεια τους μσα απ ορθ πρξη και την σκηση της διασθησης». Η Μπιλυ, η Μπλαβτσκυ και οι Διδσκαλο τους οποους αντιπροσωπεουν, δε δεχνουν καμμα διθεση να δημιουργσουν ακολουθες «πιστν». Επιμνουν μλλον, σε μια διαδικασα αυτο-ανακλυψης ελευθρως επιλεγμνη, η οποα οδηγε το τομο σε αληθιν λτρωση.
Η δια μφαση στην ελευθερα συναντται ξεκθαρα επσης, στην Χριστιανικ σκψη. Ο Θες χει προικσει τον νθρωπο με ελεθερη βοληση και ακριβς στην σκηση αυτς της ελευθερας καλεται ο τελευταος, να βρει και να εκφρσει αληθιν αγπη για το Θε. Αντιστρφως, η Χριστιανικ κατανηση του Κακο, που θα συζητηθε πιο ολοκληρωμνα παρακτω, βασζεται πνω στην κατχρηση της ελευθερας. Στην Καιν Διαθκη τλος, ο Ιησος τονζει «Θα γνωρσετε την αλθεια και η αλθεια θα σας ελευθερσει». Αυτ η δλωση, πως και πολλς λλες στη Ββλο, καταγρφεται με σεβασμ απ τον Θιβεταν Διδσκαλο στα βιβλα της Μπιλυ. Φανεται δε, να συμπυκννει και το περιεχμενο της δικς του δλωσης.
Η Φση του Χριστο
Η Να Εποχ και ο Χριστιανισμς συμμερζονται επσης, την πστη στην κεντρικ θση του Χριστο, σε ,τι αφορ στην ανθρωπτητα. Διαφρουν μως, σημαντικ στην κατανηση της φσης Του. Για τους Χριστιανος ο Ιησος εναι ο νας και μοναδικς Υις του Θεο. λαβε σρκα για τη σωτηρα της ανθρωπτητας και με τον σταυρικ Του θνατο κατστησε δυνατ τη δικ μας σωτηρα. Περαιτρω, η στατη λτρωση καθσταται δυνατ με την αποδοχ του Ιησο ως σωτρα της ανθρωπτητας. Η επιστροφ Του αναμνεται με τη συντλεια του κσμου, να γεγονς που πολλο αντιλαμβνονται τι θα συμβε στο απτερο μλλον στερα απ να τερστιο αρμαγεδνα στη Γη.
Ο Χριστς Παγκσμιος Διδσκαλος για την εποχ μας φρει το προσωπικ νομα Ματργια. Διατηρε το αξωμα του Χριστο εδ και χιλιδες χρνια και θα συνεχσει να το καταλαμβνει για τα επμενα δο χιλιδες πεντακσια χρνια. Ο Ματργια πιστεεται τι εργστηκε δια μσου του Ιησο στα τελευταα τρα χρνια της ζως του στην Παλαιστνη.

Η δετερη πτυχ του Χριστο, πως δχονται οι διδασκαλες της Νας Εποχς, εναι η Χριστικ Αρχ, το πνεμα αγπης και αντασης που θεωρεται τι διαπερν το σμπαν και βρσκεται στις καρδις λων των ανθρπων. ταν αυτ η Αρχ, δια μσου της εξελικτικς διαδικασας, αφυπνζεται στην ανθρπινη καρδι, μια δετερη γννηση λαμβνει χρα και η προδος του ατμου στην ατραπ της τελεωσης αρχζει ουσιαστικ.


Επικεμενη Προφητεα
πως υποδηλθηκε προηγουμνως, κεντρικ θση στις διδασκαλες της Αλκης Μπιλυ χει η επικεμενη επανεμφνιση του Χριστο. Στα βιβλα της προτενεται, τι το γεγονς αυτ θα συμβε κποια στιγμ προς το τλος του 20ου αινα. Τουλχιστον νας επιφανς εκπρσωπος της Νας Εποχς ισχυρζεται τι η διαδικασα για την επανεμφνιση του Χριστο καθς και λλων μελν της Πνευματικς Ιεραρχας χει δη αρχσει. Η πιθαν απχηση ενς ττοιου γεγοντος σε μια περοδο μεσης πλανητικς επικοινωνας υπερβανει τη φαντασα. Αν επρκειτο να συμβε με τρπο που θα αναγνωριζταν και αποδεχταν απ να σημαντικ τμμα της ανθρωπτητας, θα σμαινε οπωσδποτε την απαρχ μιας νας εποχς για τον πλαντη. Ο χρνος θα δεξει πσο βσιμη εναι αυτ η δετερη πτυχ σκψης της Νας Εποχς.
Θεωρσεις του Αντ-Χριστου
Η χριστιανικ κατανηση της Δευτρας Παρουσας εναι στεν συνδεδεμνη με την ιδα του Αντ-Χριστου. Ιστορικ, ο ρος χει χρησιμοποιηθε για λους σοι καταφρθηκαν εναντον του Χριστιανισμο. Μεταξ τους συμπεριλαμβνονται οι αυτοκρτορες Νρων και Φρειδερκος Β´ καθς και οι Ποντφηκες Βονιφτιος Η´ και Ιωννης ΙΒ´. Πολλο Χριστιανο ωστσο, αναμνουν μια χαρισματικ προσωπικτητα που θα ρθει στο προσκνιο στο τλος του χρνου και θα παρερμηνευθε απ πολλος ως ο αληθινς Χριστς.
Ο εναντιωτικς ρλος του Αντ-Χριστου ως προς τον Χριστ αντιμετωπζεται με κπως διαφορετικ τρπο στις διδασκαλες της Μπιλυ. Σε μια διαπραγμτευση του ρλου της Χριστικς αρχς ως «πλστη μορφν για την κφραση ζως», ο Αντχριστος περιγρφεται ως μια εξσου θεα δναμη με προορισμ την καταστροφ εκενων των υλικν μορφν, που χουν πασει πλον να υπηρετον την κφραση του θεου.
«Εναι απλς, η απχθεια για το θνατο των μορφν, που κνει τον νθρωπο, να θεωρε το ργο του καταστροφως ως ‘διαβολικ’, τι εναντινεται στη θεα θληση και τι εναι ανατρεπτικ του θεκο σχεδου. Η λξη «διαβολικ» αρμζει πραγματικ, στο ργο των εκπροσπων της μυστηριδους εκενης δυνμεως, που ονομζουμε κοσμικ κακ και σε σους ανταποκρνονται σ’ αυτ, αλλ δεν εφαρμζεται στο ργο του Αντχριστου.»
Αλκη Α. Μπιλυ, Εσωτερικ Ψυχολογα 1, σσ. 74-75.
Επομνως, η Να Εποχ αντιλαμβνεται τον Αντ-Χριστο ως ενργεια, χι ως συγκεκριμνο τομο. Η ενργεια αυτ κατακερματζει παρωχημνες υλικς μορφς για την προετοιμασα του ανοικοδομητικο ργου της Χριστικς αρχς. Υπ αυτν την οπτικ γωνα, οι πλεστοι σοι Χριστο που θα εμφανζονται πριν απ την πραγματικ Δευτρα Παρουσα, θα ιδωθον ως τομα, χι ως εκφρσεις του Αντ-Χριστου, πως αυτς αναμνεται απ την Χριστιανικ πλευρ.
Η οδς της σωτηρας
Τσο η Να Εποχ σο και ο Χριστιανισμς περιγρφουν μια «βασιλεα των ουρανν» και αποδχονται την νταξη σ’ αυτν ως σκοπ της ανθρπινης ζως. Οι απψεις τους μως, διαφρουν σημαντικ ως προς την δρα αυτς της βασιλεας και τον τρπο για την προσγγισ της. Η χριστιανικ θερηση αναπτχθηκε στη διρκεια πολλν αινων και σμφωνα με κποιους, βρσκεται σμερα σε μια κατσταση φεσης και ρευσττητας. Η πριμη εκκλησα αποδεχταν σε μεγλο βαθμ μια σχετικ επικεμενη ανσταση προνομιοχων Χριστιανν για μια βασιλεα 1,000 χρνων του Χριστο. Ανεξρτητα απ αυτν τη συλλογικ εμπειρα, ο Χριστιανισμς καλλιεργε επσης συγκεκριμνες προσδοκες για ατομικ ζω μετ θνατον. Η υπσχεση εναι για αινια ζω με το Θε με μνη λλη επιλογ τον αινιο θνατο. Τα δο αυτ σενρια φρεται να προηγονται της Δευτρας Παρουσας, μιας περιδου που λοι θα αναστηθον και θα οδηγηθον σε αινια ζω καταδκη.
Κρση
Δεν εναι απολτως ξεκθαρο ποι θα εναι τα κριτρια γι’ αυτν την κρση. Κατ μια ποψη, 144,000 απ τους πλον πιστος Χριστιανος θα εισλθουν στη βασιλεα των ουρανν. Αυτο υποτθεται, χουν προσεγγσει περισστερο την εντολ του Ιησο «να εστε τλειοι πως ο Θες εναι τλειος». Ως δημιουργματα κατ’ εικναν Θεο, οι Χριστιανο αποζητον να εκφρσουν αυτν την εσωτερικ τελειτητα. Τοτο ββαια συνεπγεται αποφυγ της αμαρτας, εκπλρωση των ηθικν υποχρεσεων και αγπη προς τον πλησον. Εκφρζοντας το πνεμα που χαρακτριζε την Εκκλησα για αινες, ο Μγας Αθανσιος γρφει «ο Θες γινε νθρωπος για να γνουμε εμες θεο».
Η ιδε της κρσης συμπληρνει αυτν της προαναφρθεσας αγπης ως να απ τα προσδιοριστικ χαρακτηριστικ του Χριστιανισμο. Απ την δρυσ τους οι Δυτικς (Ρωμακς) Εκκλησες δωσαν μεγαλτερη μφαση στο θμα της δικαιοσνης, αντιμετωπζοντας την σχση του Θεο με τον νθρωπο κυρως πνω σε δικονομικ βση. πως και με τις δη υπρχουσες Ρωμακς και Ιουδακς παραδσεις, ο Θες περιγραφταν ως αυστηρς κριτς. Κατ την ερμηνεα του Παλου, που ο Αυγουστνος ανπτυξε περαιτρω, η σωτηρα ταν ζτημα του να κριθες ενρετος. Το μυστριο της μετανοας αναπτχθηκε ως μσο δια του οποου ο παραβτης μπορε να αποκτσει ξαν ευνοκ θση στην Εκκλησα και προφανς, στο Θε.
Εξιλωση δια του Χριστο
Η ενρετη συμπεριφορ μως, δεν εξαντλε σε καμμα περπτωση το ζτημα της Χριστιανικς σωτηρας. Ενρετοι και αμαρτωλο, λοι χρειζονται τη σωτηρα του Χριστο, ο οποος ρθε στον κσμο για να σσει την ανθρωπτητα. Η εγκσμια δυστυχα σε συνρτηση με τον Εσταυρωμνο Χριστ παζουν σημαντικ ρλο σ’ αυτ το ζτημα, ιδιατερα στην Καθολικ παρδοση. Παραπρα, κποιοι στην εκκλησα πιστεουν, τι η εξιλεωτικ αγπη του Χριστο εναι τσο δυνατ, στε τελικ, λοι θα σωθον ανεξαρττως της ηθικς τους υπστασης.
Απ την πλευρ της Νας Εποχς, η Βασιλεα του Θεο αποτελε μια συνειδησιακ κατσταση, που τουλχιστον στη θεωρα, εναι προσβσιμη απ λους τους ανθρπους αν πσα στιγμ. Αποκτται μσω ελγχου πνω (και ρα απελευθρωσης απ) τη διαρκ λξη της φυσικς, συναισθηματικς και νοητικς ζως του καθενς. Με λλα λγια, οι εγωκεντρικς, προσωπικς απαιτσεις του φυσικο σματος, οι τσεις της συναισθηματικς μας ζως και η φλυαρα του μυαλο θεωρονται πως αποσπον την προσοχ απ την αληθ τατιση με την ψυχ, το θεκ στοιχεο στον πυρνα κθε ανθρπινης παρξης. ταν αυτς οι καττερες τσεις τεθον υπ λεγχο, ττε αρχζουμε την αναγνριση του εαυτο μας ως ψυχς και ρα ως μλους της Βασιλεας του Θεο. Ττε η συνεδηση χαρακτηρζεται απ αγπη, θληση και διανηση του θεο και κθε σκψη του χωριστικο εαυτο υποχωρε στο παρασκνιο. Λγεται, πως αν γνωρζουμε τσο λγο γι αυτν τη συνειδησιακ κατσταση, εναι επειδ ελχιστα μλη της ανθρωπτητας χουν εισλθει στο Βασλειο αυτ.
Επανενσρκωση και Κρμα
Σμφωνα με τις διδασκαλες της Μπλαβτσκυ και της Μπιλυ, η κατκτηση ψυχικς συνεδησης απαιτε χιλιδες ενσαρκσεις, αλλ στις τελευταες δδεκα περπου ζως πραγματοποιεται εξαιρετικ επιτχυνση. Στο στδιο αυτ της ατραπο βρσκονταν ψυχς πως του Λεονρντο ντα Βντσι, του Αγου Φραγκσκου και του Αβραμ Λνκολν. Στη ζω ατμων πως ο Χριστς, ο Βοδας και ο Κομφοκιος βλπουμε την πλρη κφραση της Βασιλεας του Θεο, την αποκορφωση της ατραπο για την ανθρωπτητα. Πρα απ αυτ το στδιο, οι πεφωτισμνοι Διδσκαλοι λγεται τι συνεχζουν την εξελεκτικ τους πορεα—πως κθε τι στο σμπαν—προς ακμα πιο ολοκληρωμνες εκφρσεις του Θεο.
Πολλο ιστορικο πιστεουν, τι η μετενσρκωση αποτελοσε ντως μρος της κοσμοθερησης του Ιησο. Η διδασκαλα αυτ μεταβιβστηκε απ τον πατρα της πριμης Εκκλησας, Ωριγνη (185-253). Στην Πμπτη Οικουμενικ Σνοδο της Κωνσταντινοπολης (533) ωστσο, με τον Ππα Βιγκλιους απντα σε νδειξη διαμαρτυρας, ο Αυτοκρτορας Ιουστινιανς κατρθωσε να επιβληθε ανθεμα σε λες αυτς τις διδασκαλες για δικος του προσωπικος λγους. (Βλ. The Catholic Encyclopedia.)
Ως ενδεικτικ στοιχεα για την αποδοχ της μετενσρκωσης απ τον Ιησο θεωρονται οι επανειλλημνες αναφορς του στον Ιωννη τον Βαπτιστ ως Ηλα (Ματθ. 11:13-14, 16:15), αλλ και η φυσιολογικ πρσληψη της ερτησης για τα ατια της εκ γενετς τφλωσης (Ιωννη 9:2-3). Και τα δο αποσπσματα υποδεικνουν τη μετενσρκωση περισστερο ως υπβαθρο, παρ ως συγκεκριμνη διδασκαλα.
Μια αντανκλαση της Χριστιανικς θερησης της κρσης βρσκεται στην αποδοχ απ τη Να Εποχ του Νμου του Κρμα, ως κριου παργοντα για την προδο στην ατραπ. Η ουσα αυτο του Νμου περιγρφεται επιτυχς στο βιβλικ ρητ «,τι σπερεις, θα θερσεις». Κθε δρση (σκψη, λγος και πρξη) δημιουργε αποτελσματα στον κσμο και τοτα—θετικ αρνητικ—επιστρφουν τελικ στην πηγ τους. Η διαδικασα δεν εναι καθλου μεση. Σημαντικ γεγοντα στη διρκεια μιας ζως κατανοονται συχν ως το αποτλεσμα αιτων απ προηγομενες ζως. Επσης, καθς η προσωπικτητα εκλεπτνεται διαδοχικ και τθεται λο και περισστερο υπ την επδραση της ψυχς, αρχγονο αρνητικ κρμα απελευθερνεται για να «καε» απ το ενσαρκωμνο τομο. Η ατραπς λοιπν, γνεται τσι βαθτερη προς το τλος της.
Απαρχς της Ανθρωπτητας
Οι δο πλευρς υποστηρζουν αρκετ διαφορετικς παραστσεις για τη γννηση της ανθρωπτητας, οι οποες συναρτνται σε σημαντικ βαθμ με την αντστοιχη κατανηση των σημερινν μας συνθηκν. Η ιστορα της Χριστιανικς Δημιουργας εναι ευρως γνωστ. Κατ την κτη ημρα ο Θες δημιοργησε τον Αδμ, να σχετικ τλειο νθρωπο δχως καμμα ασθηση χωριστικτητας απ το δημιουργ του. Στο τλος μως, πεσε μαζ με τη σντροφ του Εα στα δχτυα του Διαβλου, κατανλωσε τον απαγορευμνο καρπ και εκδιχτηκε απ τον Κπο της Εδμ. Σημεο κλειδ εδ, εναι τι η Πτση απο τον Παρδεισο, θεωρεται ως αποτλεσμα της απειθαρχας προς τη θεκ βοληση. τσι, η σγχρονη ανθρωπτητα συνιστ παργωγο του προπατορικο αμαρτματος — χωριστικτητας απ τον Πατρα, απ την οποα αγωνιζμαστε αιωνως να ξεφγουμε.
«Πτση» «Κθοδος»;
Η Μπλαβτσκυ και η Μπιλυ προσφρουν μια παρμοια ιστορα με πολ διαφορετικς μως συσχετσεις. Απ την οπτικ τους γωνα, η ανθρωπτητα ντως κατβηκε απ μια κατσταση σχετικς νωσης με τον Θε, αλλ αυτ η κθοδος ταν τελεως προγραμματισμνη στο σχδιο του Θεο. Η εικνα που παρουσιζουν εναι αυτ της θυσας: ψυχς που κατεβανουν εθελοντικ στη χωριστικτητα και τατιση με την λη με απτερο σκοπ να φρουν αυτν την λη σε τατιση με το πνεμα. Λγεται, τι στη διρκεια μιας ολκληρης εποχς, οι ψυχς αποζητοσαν να χουν στρεα, φυσικ, χωριστικ ενσρκωση. Στη συνχεια και χοντας αποκτσει το βαθτερο εππεδο ενλιξης τατισης με την λη, ρχισε το μακρ εξελικτικ ταξδι στο οποο παρνουμε μρος. Οι ψυχς συνεχζουν να ενσαρκνονται, αλλ τρα ο σκοπς εναι η προσωπικτητα να βρει τον δρμο της πσω στην τατιση με την ψυχ και δια μσου της ψυχς πσω στο Θε.
O Εωσφρος
Οι διαφορετικς αυτς θεωρσεις της Δημιουργας σχετζονται με ανλογες διαφορς ως προς την κατανηση του Εωσφρου. Οι ιστορικο συμφωνον τι το νομα Εωσφρος δλωνε αρχικ τον πλαντη Αφροδτη, το πρωιν αστρι και φορα φωτς, που χρησιμοποιθηκε αλληγορικ για πολυριθμα βιβλικ πρσωπα, απ τον Βασιλι της Βαβυλνας ως τον διο τον Χριστ. Ωστσο, μια αναφορ στο «πρωιν στρο, το αστρι της αυγς» στο Βιβλο του Ησαα στην Παλαι Διαθκη μεταφρστηκε ως «Lucifer» απ τον γιο Ιερνυμο τον 4ο αινα μ.Χ.. Απ ττε και στη διρκεια των αινων μια μεταμρφωση σημειθηκε ως προς την ερμηνεα του αποσπσματος. Ο Lucifer γινε διαδοχικ γνωστς ως νας αποσττης γγελος και τελικ ειδθηκε ως συννυμο του Διαβλου. τσι, απ «φορας του φωτς» το νομα φτασε να σημανει τον «πργκιπα του σκτους».
Αυτ το κεφλαιο στην Χριστιανικ θεολογα θα εχε μικρ σημασα για το παρν θμα, αν η Μπλαβτσκυ δεν το εχε επιλξει ως ττλο του περιοδικο της Θεοσοφικς Εταιρεας, Lucifer. Η Μπλαβτσκυ υπερασπστηκε εκτενς την επιλογ αυτ σ’ να ρθρο στο περιοδικ («What’s in a Name», Σεπτμβριος 1887). Επιχειρηματολγησε, τι το νομα «Lucifer» σημανει ακριβς «φορας του φωτς» (απ το lux, lucis, «φως» και το ferre «φρω») που περιγρφει σαφς το ρλο του περιοδικο. Παραπρα, η κακοπροαρετη σνδεση του Εωσφρου με το διβολο ταν ακριβς το εδος της προκατειλημμνης παρανησης που ζητοσε να διαλσει. Δυστυχς, η προσπθει της δεν υπρξε εντελς πετυχημνη και σε κποια κντρα η Μπλαβτσκυ και κατοπινο συγγραφες της Νας Εποχς, που προσπθησαν να αναφερθον στο διο ζτημα, αντιμετωπζονται ως υπερασπιστς του Διαβλου. Πρκειται απλς, για παρεξγηση βασισμνη σε διαφορετικς χρσεις της διας λξης.
Προσωπικ ανπτυξη
Μια βαθτερη ανησυχα ως προς τη φση της Νας Εποχς εστιζεται στη διαρεσ της σε δο κατευθνσεις: την εσωτερικ, που σχετζεται κυρως με την ρευνα της συνεδησης και την απκρυφη, με προσανατολισμ την ανπτυξη ψυχικν δυνμεων. Η διαρεση εναι βασικ μεταξ θεωρας και εφαρμογς και η ανησυχα εδ, εναι τι εκενοι που αναζητον τους εσωτερικος νμους της ζως, μπορε να τους χρησιμοποισουν για ιδιοτελες στχους.
Η φιλοσοφα της Νας Εποχς προφανς, ενθαρρνει την ανπτυξη δυνμεων, που θεωρονται θεκς και λανθνουσες στον νθρωπο (πρωταρχικ η θληση, η αγπη-σοφα και η πρακτικ νοημοσνη). πως εξηγθηκε παραπνω, η ατραπς της Νας Εποχς σχετζεται με την ανπτυξη της ανθρπινης προσωπικτητας, το συγχρονισμ και κατπιν την σταδιακ τατισ της με την ψυχ. λες οι μορφς διαλογισμο και συνειδησιακς αντασης στοχεουν στην επιτχυνση αυτς της διαδικασας. Απ να σημεο και πρα ωστσο, δεν μπορε να υπρξει πραγματικ προδος δχως την εγκατλειψη του μικρο, χωριστικο εαυτο προς χρη της τατισης με την αλτρουιστικ αγπη της ψυχς.
σοι προκαλον οποιοδποτε κακ στην ανθρωπτητα με τη διατρηση ενς χωριστικο, εγωκεντρικο προσανατολισμο στη ζω τους, φρεται να διακρνονται σε δο κατηγορες. Η πρτη και απερως μεγαλτερη ομδα αποτελεται απ σχετικ ημιανεπτυγμνα τομα, η δε βλβη που προκαλον στους λλους οφελεται στην περιορισμνης ανπτυξης συνεδησ τους. Το εκτενς απσπασμα του Θιβετανο στην αρχ, αναφρεται ακριβς σ’ αυτος τους δικτατορσκους. χουν μεν αποκτσει κποιες δυνμεις, αλλ στερονται πλρους κατανησης για την χρση τους προς φελος λων. Η δετερη και πολ μικρ ομδα αποτελεται απ σους χουν λγο ως πολ διαλξει συνειδητ το «αριστερ μονοπτι», που θεωρεται να αντκειται στο σχδιο του Θεο για την ανθρωπτητα. Μολοντι η φση του προβλματος που οι δο ομδες παρουσιζουν εναι αρκετ διαφορετικ, τα γραπτ της Μπλαβτσκυ και της Μπιλυ καταφρονται σαφς εναντον τους. Σε λα τους τα βιβλα, η ανπτυξη ψυχικν δυνμεων για προσωπικ φελος θεωρεται σοβαρ παρκκλιση απ το μονοπτι της απολτρωσης. Η μνη δναμη που πρπει να αναπτυχθε, εναι αυτ της ψυχς, η οποα εναι η δναμη της αγπης και της υπηρεσας.
Συμπρασμα
Εν αληθεει, πως οι θεωρσεις της Νας Εποχς και του Χριστιανισμο διατενονται, τι υπρχει νας και μνον Θες, μια αδιαρετη ονττητα που εμπεριχει τα πντα, ττε δεν θα πρπει να μς εκπλσσει το γεγονς τι δο προσπθειες για να περιγρψουν αυτν την παρξη, χουν τσα κοιν στοιχεα. Και οι δο συμππτουν στην κεντρικ θση της αγπης και της δικαιοσνης στην ανθρπινη εμπειρα, στη θση του Χριστο ως ενσρκωσης της ατραπο και στη μετ-θνατον επιβωση της πνευματικς ζως. Αμφτερες προποθτουν επσης, να ισχυρ απθεμα πστης. Μολοντι καμμα απ τις βασικς τους ιδες δεν επιδχεται επιστημονικς απδειξης, οι υποστηρικτς τους διατηρον την πστη τους εν μσω ενς κλματος σκεπτικισμο.
Υπρχουν επσης, διαφορς μεταξ των δο. Αυτς επικεντρνονται στην αντληψη για την σχση της ανθρωπτητας με το Θε και την ατραπ της σωτηρας. Κατ τον Χριστιανισμ, ο νθρωπος εναι κπτωτος της Θεας Χρης και του παρχεται μα μνο ζω για να εξιλεωθε μσω του σωτρα Χριστο. Η κνηση της Νας Εποχς απ την λλη πλευρ, προτενει τι εμες οι διοι (ως ψυχς) επιλξαμε την κθοδο στην λη με σκοπ να την εξυψσουμε, συνεχζουμε δε αυτν τη διαδικασα στη διρκεια πολλν ενσαρκσεων. Περαιτρω, η φιλοσοφα της Νας Εποχς υποδηλνει τι λοι θα γνουμε τελικ Διδσκαλοι πως ο Χριστς, εν ο Χριστιανισμς επιμνει σε μια βασικ διαφοροποηση μεταξ του Χριστο (ως μοναδικο Υιο του Θεο) και της ανθρωπτητας, ακμα και στον σχατο βαθμ τελειτητς της.
Διαρκς αναζτηση
σως, με το πρασμα του χρνου, η ανθρωπτητα να αποκτσει τα θεμλια για μια αιτιολογημνη κρση ως προς το ποιο απ τα δο συστματα εναι ακριβστερο στα θματα εκενα, που μας εναι τσο λγο γνωστ ακμη. Προς το παρν, μπορομε μνο να ελπζουμε, τι η στση του ενς προς το λλο θα χαρακτηρζεται απ ταπεινοφροσνη. Γιατ φανεται εξαιρετικ απθανο, να εναι μνο το να ο απλυτος κτοχος της αλθειας για το Θε και την ανθρωπτητα.
***

Aν θλετε να παρακολουθσετε σχετικς συζητσεις στην Αγορ μας, χρησιμοποιστε το σνδεσμο εδ.
(Για να δημοσιεσετε σχλι σας, θα πρπει να εγγραφετε.)

 

  < Προηγομενη